Dość powszechnie uważa się Draculę Brama
Stokera za pierwsze tak wyraziste przedstawienie motywu wampira w
literaturze popularnej. Faktycznie, to literacka inkarnacja
siedmiogrodzkiego księcia jest po dziś dzień stawiana za ikoniczny,
wręcz modelowy przykład krwiopijcy. Tyle tylko, że Stoker specjalnie
oryginalny nie był, a wiele z elementów czy rozwiązań uznawanych za
klasyczne dla wampirycznego utworu grozy bynajmniej nie jest jego
autorskim dziełem. Pomijając już tak oczywiste rzeczy jak sama figura
wampira, wzięta głównie z ludowych opowieści środkowej Europy, pojawia
się wiele schematów wywodzących się wprost z tradycji powieści
gotyckiej. Co więcej, w 1871 r., a więc 26 lat przed wydaniem książki
Stokera, opublikowane zostało inne dzieło fundamentalne dla
współczesnego literacko-kinowego wizerunku wampira – Carmilla Josepha Sheridana Le Fanu.
